ทุกสื่ออยู่ในสายเลือด ไม่มีวันจืดจาง

เหมันต์ - กังหันลม

Sun, 04 Jan 2009 11:07:15 GMT

...
     ธันวาคม ลมความฝัน ตะวันออก

     คืนระลอก แต่งเสก เมฆลอยไหล

     เหนือทุ่งนา ป่ากว้าง ทางทอดไกล

     แพรทุ่งหญ้า ระยับไหว ในห้วงฤดู

     แล้วข้าวใหม่ ก็กรุ่นหอม ย้อมอากาศ

     หลังเก็บเกี่ยว ใหม่หมาด เหงื่อหยาดสู่ -

   - แผ่นดินหอม, ละอองคาย พร่างพรายพรู

     ลั่นสัญญาณ รับรู้ ฤดูกาล
...
     กังหันเสา ไม้ไผ่ หมุนใบเคลื่อน

     ต้องแรงลม พัดเยือน กังวานหวาน

     ปรุงตะแบก ม่วงขึ้นแจ่ม ดอกแย้มบาน

     ณ มณฑล สถาน กระดานชีวิต

     ชีวิต อัศจรรย์ ที่พลันนึก

     ในรู้สึก นึกฝัน สวรรค์ลิขิต

     เหนือพยายาม การกระทำ เหนือความคิด

     แห่งดินแดน ศักดิ์สิทธิ์ ของจิตใจ
...
     กับฤดู วงจร ร้อนผ่านหนาว

     เคลื่อนเรื่องราว ยาวนาน ธารล่องไหล

     วัฏฏะจร พบพราก คล้ายฝากนัย

     อยู่ในความ เป็นไป ว่ายเวียนวง

     กังหันต์ลม เหมันต์ ตะวันออก

     กลิ่นข้าวใหม่ ในระลอก บอกสื่อส่ง

     ว่าฤดู หนาวหอม ย่อมดำรง

     ประดับใน ดวงดง ฤดีกาล

...

Cradit : ต้นกล้า อันดามัน, เนชั่น สุดสัปดาห์
...

........................... สวัสดีปีใหม่ .....................................

เพชรบูรณ์

Mon, 17 Nov 2008 16:25:53 GMT

อาทิตย์ก่อนกลับบ้านที่เพชรบูณ์ ก็พบว่า ...

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ความรู้สึกเก่าๆ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เหมือนทุกอย่างได้หยุดเวลาไว้ เมื่อเกือบ 5 ปีก่อน

....

เกือบ 5 ปีที่แล้ว ผมขนของออกจากบ้านไปเรียนต่อ

ที่ มหาวิทยาลัยนเรศวร พิษณุโลก ก่อนจะย้ายมาทำงาน

ที่กรุงเทพฯ และเรียนต่อปริญญาโทที่ มหาวิทยาลัยบูรพา

จังหวัดชลบุรี

....

กลับมาบ้านคราวนี้ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

เหมือนอย่างน่าตกใจ ความรู้สึกลึกลับ แปลกๆ ที่เคยเกิดขึ้น

ในห้องนอนทุกครั้งที่ความมืดเข้าปกคลุม ก็ยังเกิดขึ้นทุกครั้ง

ที่ผมเข้ามาและปิดไฟ บางอย่างไม่จำเป็นต้องทักทาย

ก็ไม่ต้องกังวลว่ามันจะไม่มา

....

แสงยามเช้าสาดส่องผ่านช่องเขา ที่นี่ สิ่งที่เรียกว่าเช้า

มักมากับความชุ่มชื้น และที่บ้านนี้ คุณพ่อมักตื่นก่อนเสมอ

เพชรบูรณ์ก็ยังเหมือนเดิม ภาพที่ผมเห็นตั้งแต่ผมเกิด

วันนี้ผ่านมา 23 ปี ถ้าไม่นับทุกคนที่แก่ลง

สิ่งที่เปลี่ยนไปก็นับได้ไม่ถึง 10 อย่าง

...

แม่ค้าที่ตลาดก็ยังคนเดิมๆ คนขายเป็ดย่าง แม่ค้าหมูสะเต๊ะ

ร้านหนังสือเก่าๆ และเสียงตีระฆังเมื่อโลกใบนี้มืดลง

ของยามตลาด ก็ยังคงกังวานอยู่ในความเงียบ

....

เด็กโรงเรียนหญิง ก็ยังทำให้ผมมองตามได้เสมอ

....

ตื่นเช้ามาวันนี้ ถ้าเบลอๆ หน่อยคงหยิบกุญแจ

ขับรถมอไซไปโรงเรียน ไม่น่าเชื่อว่าเมืองเล็กๆ เมืองนี้

สำหรับผม ...

ไม่ต้องอะไรมากหรอกครับ

แค่เห็นชื่อจังหวัด ก็หายใจได้ลึกขึ้นแล้ว 555+

....

ลมหนาว

Sun, 21 Sep 2008 16:36:51 GMT

ลมหนาวโชยมาอีกแล้ว ..

หนาวที่บางแสน กับหนาวที่กรุงเทพฯ พิษณุโลก หรือที่พะเยา ก็หนาวคล้ายๆ กัน

คือใจหวิวๆ รู้สึกโหว่งๆ ในใจ .. ผมเขียนบันทึกนี้ที่บางแสน

อากาศหนาวที่นี่พัดมาพร้อมกับลมทะเล บรรยากาศค่ำๆ ขับรถเลาะริมหาด อืม .. รู้สึกดี

ขับรถไป มองแสงไฟ มองฟ้า มองทะเล ชอบจริงๆ บรรยากาศแบบนี้ รู้สึกคุ้มค่าที่มาเรียนที่นี่

ทำงานอยู่กรุงเทพฯ ๕ วัน เสาร์อาทิตย์มาเรียนโทที่บางแสน ก็ได้คลายอารมณ์ไปเหมือนกัน

....

ขับรถเลาะริมหาด ใจตอนหนึ่ง ก็คิดย้อนกลับไปถึงฤดูหนาวที่พิษณุโลก คิดถึงเหตุการณ์หลายๆ อย่าง

กลิ่นดอกไม้อะไรซักอย่างแถวลานสมเด็จฯ ยังคงหอมติดอยู่ในความทรงจำ

ลมหนาวที่นั่น ผูกพันกับเหตุการณ์ในวิถีชีวิตมากมายเหลือเกิน

ลมหนาวพัดมาทีไร ภาพต่างๆ ในอดีตก็มักปรากฏเรียงลำดับขึ้นมาในความคิด

แม่น้ำน่านก็ดี ไนท์บาซาร์ วัดใหญ่ ภาพภายในมหาลัย ถนนหนทางต่างๆ

ล้วนอยู่ในความทรงจำที่ดำเนินมาถึงฤดูหนาวสุดท้าย ตอนปี ๔

ก่อนจะตัดภาพมาหนาวต่อที่ ม.หัวเฉียวฯ สมุทธปราการ ไปใช้ชีวิตฝึกงานที่นั่นอยู่ ๔ เดือน

....

ลมหนาวหวนมาอีกแล้ว แม้วันนี้สายฝนจะยังโปรยปราย

....

ผมคิดว่าเวลานี้ ค่ายเพลงต่างๆ คงกำลังเตรียมเปิดตัวอัลบั้มใหม่ .. กับทำนองเหงาๆ เข้าบรรยากาศ

มีคนบอกว่า "ลมหนาว เหงากว่า ลมธรรมดา"

บางคนก็บอกว่า "เพลงเหงา ทำให้หนาวได้มากกว่าเพลงธรรมดา"

....

ไม่รู้สิ สำหรับผม มันก็เหมือนเดิม

...

แล้วก็ไม่มีอะไรซักอย่างที่สามารถพาเราย้อนกลับไปพบความสุขในอดีตได้

......

มีแต่ลมหนาว .. ในอนาคต

...

คิดได้ไง

Tue, 22 Jul 2008 03:18:27 GMT

พอดีได้ไปมีส่วนร่วมในการพิจารณาให้ทุนโครงการ ขอบ่นนิดนึง

- ให้ลิมิตแต่ละโครงการไม่เกิน 200,000 ขอมา 199,000 เห็นงบก็รู้สึกแปลกๆ

- ผู้เข้าร่วมแค่ 50 คน ?????

- จัดโครงการในมหาลัยตัวเอง 2 วัน ขอค่ารถวันละ 15,000

- กิจกรรมละลายพฤติกรรม 30 นาที ขอมาเฉพาะกิจกรรมนี้ 19,000 บ้ารึเปล่า

- และอื่นๆ อีกมากมาย แต่ที่สำคัญ .. .

- ค่าตอบแทนเจ้าหน้าที่ (staff) ชั่วโมงละ 1,000 ต่อคน !!!!! อันนี้ไม่ใช่วิทยากรนะ

อย่าได้มาเป็นรัฐบาลเลยครับ คนคิดโครงการแบบนี้ ไม่อายคนพิจารณางบมั่ง

199,000 ผมเอาไปสร้างศาลาริมทางให้คนเดินทางได้หลบฝนดีกว่า

ปล. จริงๆ น่าจะให้จัดนะ แล้วแจ้ง สตง. ให้ไปตรวจสอบบัญชี .... คิดได้ไง ไอ้คนพวกนี้

นิทานเดนมาร์ค วิถีพุทธ

Fri, 06 Jun 2008 06:00:56 GMT

ผมได้อ่านนิทานเรื่องหนึ่งนะครับ เป็นนิทานเดนมาร์คที่พระอาจารย์ชยสาโร อดีตเจ้าอาวาสวัดป่านานาชาติ ศิษย์หลวงปู่ชา ได้ถ่ายทอดไว้

อ่านแล้วได้แง่คิดมาก จึงอยาก นำมาให้ทุกๆ ท่านได้อ่าน เป็นเรื่องเกี่ยวกับสวรรค์ - นรก ของชาวยุโรป

ทุกท่านลองพิจารณาดู

... คืนหนึ่ง ชายคนหนึ่งนอนอยู่ จู่ๆนางฟ้าก็เหาะลงมาหาถึงห้องนอน

“ไปเที่ยวกันไหม...” นางฟ้าชวน “ไปไหนล่ะ” นางฟ้าตอบว่า ไปเที่ยวนรก-สวรรค์ คนหนุ่มก็บอกว่าอยากไป

พริบตานั้น นางฟ้าก็พาเขาไปถึงห้องใหญ่ มีโต๊ะยาวเต็มไปด้วยอาหารชั้นดี ใส่จานใส่ถ้วยเป็นระเบียบเรียบร้อย

รอบโต๊ะ มีคนตัวผอมเหลือง ท่าทางน่าสงสาร

นางฟ้าชี้ไปที่คนพวกนั้น “นี่คือ สัตว์นรก”

คนหนุ่มยืนงง...นรกก็อยู่ในห้องสวยๆ มีอาหารการกินอย่างดี มองไปอีกทีก็พบสิ่งผิดปกติบนโต๊ะ

เป็นช้อนตักอาหารยาวถึงหนึ่งเมตร

นางฟ้าอธิบายว่า เงื่อนไขในการกินอาหารอร่อย อยู่ที่ต้องใช้ช้อนคันยาว ตักใส่ปากให้ได้ แต่คนพวกนี้

ตักเท่าไหร่ก็ไม่ถึงปาก...สักที

นี่คือที่มาของการอดอาหารขั้น “ผอมเหลือง”

คนหนุ่มเริ่มรู้ที่มาของนรก...รบเร้าขอไปดูสวรรค์บ้าง นางฟ้าใจดีก็พาไปอีกห้องใหญ่ มีโต๊ะยาวๆ เต็มไปด้วยอาหารรสเลิศ

มีช้อนยาว...ทุกอย่าง...เหมือนห้องนรกที่ผ่านมา

ห้องเหมือนกัน มีอาหารชั้นดีพอๆกัน แต่ความต่างกัน อยู่ที่คนรอบโต๊ะ ทุกคนอ้วนท้วนสมบูรณ์

หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส

ชายหนุ่มทำท่างง นางฟ้ายิ้มแล้วก็อธิบาย เหตุที่ห้องนี้เป็นสวรรค์ ทั้งที่มีเงื่อนไขกินด้วยช้อนยาวหนึ่งเมตรเหมือนกัน

ก็คือ คนบนโต๊ะผลัดกันตักอาหารใส่ปากกันและกัน

เพราะมีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน ทุกคนก็ได้กินอาหารอร่อย อิ่มหนำสำราญ

...............

จบนิทานนรก-สวรรค์ฉบับฝรั่ง ท่านชยสาโร ก็พรรณนาความแตกต่างระหว่างสองห้อง คนในห้องนรก คิดแต่จะได้ฝ่ายเดียว

ขณะที่คนในห้องสวรรค์ มีความรักกัน ช่วยเหลือกัน อยากมีความสุข

แต่ก็คำนึงถึงความสุขคนอื่น

นิทานเรื่องนี้ แม้เล่ากันที่เดนมาร์ก แต่ก็สอนให้รู้หลักการ เดียวกับคำสอนแบบไทย

.....

สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ อยู่ใกล้ๆแค่ในใจเรานี่เอง ใกล้จนกายร้อย ใกล้จนใจเย็น ใกล้จนเราไม่ได้สนใจ เหอๆ

....

พี่น้องครับ

Wed, 14 May 2008 06:02:11 GMT

ในหนังสือ เขาพระวิหาร ไทยเสียดินแดนครั้งสุดท้าย ของ โรม บุนนาค

ได้บันทึกเหตุการณ์วันที่ พลเอกประภาส จารุเสถียร รัฐมนตรีมหาดไทย กล่าวปราศรัย
ที่ลานปราสาทเขาพระวิหาร

ในวันส่งมอบดินแดนเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2505 ไว้ดังนี้

“ข้าพเจ้ามีความเสียใจมากที่ต้องมาทำหน้าที่เช่นนี้ แต่การปฏิบัตินี้เป็นไปตามนโยบายของรัฐบาล
ซึ่งจำต้องปฏิบัติตามพันธกรณีที่เรามีต่อศาลโลก"

วันนี้เป็นวันหนึ่งซึ่งประวัติศาสตร์จะต้องจารึกว่า ไทยจำต้องสละอธิปไตยเหนือปราสาทเขาพระวิหาร ข้าพเจ้ากำหนดเวลาตั้งแต่ 12.00 น.
ของวันที่ 15 กรกฎาคม 2505 เป็นวันที่เราจะถอนทุกสิ่งทุกอย่างออกจากเขตแดนนี้

ข้าพเจ้าขอซ้อมความเข้าใจกับท่านว่า เขตแดนนี้เริ่มจากจุดแรกที่ช่องบันไดหัก โดยนับระยะห่างจากถนนหินโบราณลงมา 20 เมตร
เราจะปักป้ายที่นี่ และแนวเขตจะเล็งเป็นเส้นตรงจากหลักที่ 1
มาสู่ปลายบันไดนาค ห่างจากจุดกึ่งกลางปลายบันได 20 เมตร เป็นเส้นที่ 2
แล้วจึงเล็งเป็นแนวตรงไปเป็นหลักสุดท้าย ห่างจากแนวปราสาทในเส้นกึ่งกลาง 100 เมตร ตัดตรงไปจนทะลุหน้าผาเป้ยตาดี

มีงานที่เราจะต้องปฏิบัติหลายอย่างในวันนี้ ก่อนอื่นคือ การเชิญธงไตรรงค์พร้อมด้วยเสาจากบริเวณปราสาท
มาประดิษฐาน ในเขตของเรา และจะไม่มีการเชิญธงลงจากยอดเสา
พร้อมด้วยเสานี้จะเคลื่อนย้ายตั้งลงมาโดยไม่นอนด้วย
เพราะวันหนึ่งข้างหน้า เราอาจจะต้องนำธงนี้ไปประดิษฐานที่เดิมเหนือเป้ยตาดีอีกครั้งหนึ่ง

.....

อ่านแล้วขนลุกครับ ทหารสมัยก่อนเขาถือธงชาติเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แม้จะต้องเสียดินแดนตามคำพิพากษาของศาลโลก
เมื่อจะเคลื่อนย้าย “ธงชาติไทย” ออกจากดินแดน พลเอกประภาส ยังให้ยกธงทั้งเสาแบบตั้งตรงออกมา
ไม่ให้มีการลดธงลงจากยอดเสาหรือแบกเสาธงออกมาอย่างผู้แพ้

พลเอกประภาสยังสั่งกำชับตำรวจตระเวนชายแดนด้วยว่า รั้วก็ดี ป้ายก็ดี ที่ปักไว้นั้น ถือเป็นสมบัติของชาติไทย
หากมีผู้ใดล่วงล้ำผ่านแนวเข้ามา ให้ไล่ออกไป หากขัดขืนขอให้ใช้กำลังได้โดยไม่ต้องรอขออนุญาตแต่อย่างใด

.....

เห็นความเด็ดขาดของชายชาติทหารสมัยก่อนแล้ว ต้องชื่นชมครับ เลยเอามาให้อ่านกัน

อ่านแล้วมันชุ่มชื่นหัวใจกว่าอ่านข่าวการเมืองทุกวันนี้นัก มีเงิน มีพรรค แต่ไม่มีอุดมการณ์

เอาใครก็ไม่รู้มาเป็นใหญ่เป็นโต มองดูรอบกาย มองดูสังคม เธอสุขอยู่ได้อย่างไร เมื่อผองชน ทุกข์ยากลำเค็ญ

.......

คงต้องฝากความหวังไว้ให้องค์กรภาคประชาชนที่จะต้องมีความเข็มแข็ง ดำรงตน ดำรงองค์กรให้เป็นที่พึ่งของพี่น้องประชาชน
เป็นหลักของสังคม

......

จิตอิสระ / บีเวอร์

งึม งึม งึม งึม งึม งึม

Tue, 19 Feb 2008 02:43:42 GMT

งึมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !!!!!!!!!!!!!!

งึม งึม งึม ฝึกงานจะเสร็จแล้วววว

งึม งึม งึม กระโดดโลดเต้น
งึม งึม งึม จะจบ ป.ตรีแล้ววววว
งึม งึม งึม จะได้ไปทำงานตามความฝัน มีเงินเดือนด้วยนะ
งึม งึม งึม จะได้ไปเรียน ป.โท แล้วจะได้กลับมาเป็นอาจารย์มหาลัยเร็วๆ อะคริ อะคริ

งึม งึม งึม จะได้บวชพระ
งึม งึม งึม แล้วจะได้มีเวลาเขียนบทความ GOTOKNOW 5555+ สบายจาย

คำเตือน งึม มากๆ ทำให้ความสามารถในการเป็นคนปกติลดน้อยลง !!!!

งึ่ม ... งึ่ม งึ้ม งึ้ม งึม งึม งึ้ม

.....................

บทความใหม่ครับ ใครรู้จักผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาวและมะเร็งกระเพาะอาหาร อ่านทางนี้ !!!

------------------------------ http://gotoknow.org/blog/beever/165955

"ขอให้ถือประโยชน์ส่วนตัว เป็นที่สอง ประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์ เป็นกิจที่หนึ่ง ลาภ ทรัพย์ และเกียรติยศ จะตกแก่ท่านเอง
ถ้าท่านทรงธรรมะแห่งอาชีพไว้ ให้บริสุทธิ์"

(. . . มหิดล . . .)

..........

ชอบมากๆ

Wed, 06 Feb 2008 10:02:30 GMT

ผมได้รับ FW.Mail ฉบับหนึ่ง ซึ่งผมชอบมาก เป็นบทความที่ค่อนข้างยาว

จริงๆ ผมชอบทั้งหมดนะ แต่ผมชอบที่สุดแค่นี้ .....

ในช่วงชีวิตของเรา . . .

ต้องพบกับการตัดสินเลือกของสองอย่างที่เลือกยาก

ส่วนมากมักมีเรื่องเงินทองมาเกี่ยว

คนส่วนมากเมื่อเจอกับการตัดสินใจดังกล่าว

มักหนีไม่พ้นสัจธรรมของ "เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย"

ยกตัวอย่างเช่น เมื่อไปสมัครงานสองบริษัทและได้งานทั้งสองแห่ง

แห่งหนึ่งให้เงินเดือนสูงแต่งานจำเจ

อีกหนึ่งเงินเดือนต่ำกว่า แต่งานท้าทาย

หลายคนเลือกเงินเดือนสูงไว้ก่อน

เพราะมันทำให้รู้สึกว่ามีคนเห็นคุณค่าของเรามากพอ ที่จะยอมจ่ายมากๆ

.....

แต่ในตอนจบวัน คุณเก่งกว่าเดิมรึเปล่า

ในตอนจบวัน คุณมีความสุขมากกว่าความทุกข์รึเปล่า

และในตอนจบวัน คุณรู้สึกว่าชีวิตในวันนั้นสูญเปล่าหรือไม่

- วินทร์ เลียววาริณ -

..........

.......

ใครยังไม่ได้เมล์ฉบับนี้ทิ้งข้อความไว้นะครับ จะส่งให้ จริงๆ มันยาวกว่านี้ แต่ผมตัดมาแค่นี้

......

รุ่นพี่สอนว่า

Wed, 23 Jan 2008 18:53:45 GMT

เคยมีรุ่นพี่นักกิจกรรมคนหนึ่งสอนผมว่า ...
(ตอนนั้นผมอยู่ ปี ๑ ) ถ้าปืนคิดจะทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัย ปืนก็จะเหมือนกำนันผู้ใหญ่บ้าน
ต่อให้สร้างฝ่ายกักเก็บน้ำ พัฒนาถนนหนทาง น้ำไหล ไฟสว่าง ทำดีลงแรงมากซักแค่ไหน
กำนันอย่างปืนก็ไม่สามารถไปเทียบกับ คนไทยที่ไปทำงานในองค์กรระหว่างประเทศได้
ไม่ใช่ว่าปืนไม่ดี หรือ คนนั้นทำเหนื่อยกว่า แต่เพราะค่านิยมมันเป็นอย่างนั้น
ดังนั้นปืนจงจำไว้ ถ้าปืนจะขอรางวัลอะไรซักอย่าง
ถ้ามีคู่แข่งที่มีผลงานในระดับนอกมหาวิทยาลัย แม้ว่าปืนจะเป็นนายกองค์การที่ดีที่สุด
ปืนก็อาจไม่ได้รางวัลนั้น แต่สิ่งที่ปืนได้จากการทำงานนั้น จะมีค่ามากกว่า

.......

ผมรับฟังและเชื่อมัน เมื่อผมตกรอบรองชนะเลิศ ในการขอรางวัลนิสิตรางวัลพระราชทาน
คนที่เข้ารอบก็มีผลงานในลักษณะที่พี่ผมว่าจริงๆ แล้วผมก็มีลักษณะในแบบที่พี่ผมเตือน
ไม่ใช่ว่าผมแย่กว่าเค้า หรือเค้าทำเหนื่อยกว่าผม แต่อาจเพราะค่านิยมมันเป็นอย่างนั้น
ผมไม่เสียใจที่พลาดรางวัลนี้ แต่จะเสียใจ ที่ไม่ได้ทำกิจกรรมมากมายดังที่เคยทำมา
ผมทำดีที่สุดแล้ว ไม่ใช้แค่การนำเสนอผลงาน แต่ตลอดมาทั้งการเรียนและกิจกรรม
ที่ผ่านมาทำเต็มศักยภาพกับผลการเรียน 3.57 พร้อมด้วยผลงานด้านกิจกรรมนิสิตอีกจำนวนหนึ่ง
สองเรื่องนี้ไม่มีอะไรให้ผมจะต้องเสียดายอยากกลับไปแก้ไข
ขอบคุณน้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ และครูบาอาจารย์ทุกท่าน ที่ช่วยผมทำสื่อนำเสนอนะครับ

........

ผมสอบเข้าปริญญาโท M.Ed Techno BUU. ได้แล้วนะครับ เดินขึ้นไปอีกขั้น
ดังนั้น .. คงต้องถอนเท้า ยุติบทบาทในกิจกรรมนิสิต มน. ได้ซะที ทั้งๆ ที่น่าจะถอนมาตั้งนานแล้ว

ปล.น้องคนไหนกำลังคิดหรือทำกิจกรรมจำคำเตือนไว้ก็ดีนะ / คืนนี้แมงเม่าเยอะมาก

......

ฝันแปลกๆ

Sat, 05 Jan 2008 05:41:47 GMT

...

วันนี้วันเสาร์ วันหยุดหลังจากหยุดปีใหม่ วันหยุดไม่ต้องไปฝึกงาน ฝันแปลกๆ

ฝันว่าไปฝึกงาน เหอๆ (มันแปลกตรงไหน)

...

ช่วงนี้โทรม กลับจากปีใหม่ ก่อนปีใหม่ก็นอนดึกตื่นเช้า เพราะต้องอ่านหนังสือสอบ ปริญญาโท

ประกาศผลวันที่ ๑๐ นี้นะครับ ได้ไม่ได้ เดี๋ยวบอกให้ทราบ

สอบ ๒๙ ธันวา เสร็จบ่ายๆ ก็ไปเมืองเลย ถึงประมาณตี ๓ กว่า เหอๆ

สู้ชีวิตมากมาย วันที่ ๑ มกรา ก็ต้องรีบกลับมา ถึงหัวเฉียวสี่ทุ่มกว่าๆ

เช้าวันที่ ๒ ไปทำงานตามปกติ

จึงโทรมด้วยประการนี้ แล

...

ปีใหม่นี้ขอให้ทุกท่านสงบสุข อาเมน ..

มีรูปให้ดู แต่งขำๆ คิดซะว่าเป็นงานศิลปะนะ อิอิ

....

วันที่ ๒๖ มกราคม ถ้าสอบปริญญาโทติด จะต้องไปสอบโทเฟล เหอๆ

จะสอบได้มั้ยเนี่ย ..

....

อนาคต

Mon, 24 Dec 2007 02:38:53 GMT

จำได้ว่าสองปีก่อน ตอนนั้นเป็นรองประธานสภานิสิต คืนนั้นกำลังทำงานอยู่ในห้องสภาฯ

บรรยากาศเป็นไปด้วยความปกติ แต่แล้วอยู่ดีดี ก็มีแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ แจ้งเข้ามาว่า

อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จะมีการปฏิวัติ ให้ผู้นำนิสิตนักศึกษา อยู่ในที่ตั้ง ห้ามเคลื่อนไหวใดใด

.....

พวกเราก็ได้แต่ ประชุมประเมินสถานการณ์ แล้วก็ติดต่อประสานงาน

กับเครือข่ายสภานิสิตนักศึกษา ต่างมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะใน กทม.

ยิ่งได้รับข่าวสารมากมายเท่าไหร่ เรายิ่งทำไรไม่ถูก

ยิ่งต่อมา อธิการถูกเรียกเข้าค่ายทหาร เรายิ่งต้องนิ่ง

....

บรรยากาศก่อนปฏิวัติ สังคมเต็มไปด้วยความแตกแยก ไม่เว้นแม้แต่นิสิต มน.

มีความพยายามจากองค์กรข้างนอกเข้ามาทำนู่น ทำนี่

เป็นอะไรที่ผู้นำนิสิตต้องรับมือ และป้องกันไม่ให้นิสิตของเราคนใด ถูกชักจูง

แม้จะมีหลุดรอดไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่เราก็ปะทะไว้ได้

(ไหนจะเรื่อง ม.นอกระบบ)

....

เหตุการณ์ผ่านมาถึงวันนี้แล้ว หลังปฏิวัติก็มีการเลือกตั้ง

แต่ทว่า ...

.......

เห้อออออ ...

ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยเราก็ยังรู้ว่า ทหารพระราชา มีจริง

ปล.อนาคตประเทศไทย ---- อาจดีก็ได้ ---- ไม่รู้ ---- ขอให้ทุกคนทำหน้าที่ให้ดีที่สุด --- อย่าให้แย่ไปกว่านี้เลย

พี่รหัส

Sat, 22 Dec 2007 02:42:58 GMT

พี่รหัสรับปริญญาแล้ว ไปถ่ายรูปให้พี่มา เหอๆ

....

ตอนเข้าปีหนึ่งใหม่ๆ ตอนนั้นเป็นน้องกลอง ต้องซ้อมถึงเที่ยงคืนตีหนึ่งทุกวัน

ก็ได้พี่รหัสนี่แหละ เทียวมาดูแล หาข้าวหาน้ำให้กิน

วันดีคืนดี ก็พาซ้อนเวสป้าสีเหลือง ไปดับกลางสี่แยกคณะมนุษย์

เป็นใครก็ไม่รู้ ที่มาดูแล ไม่รู้เหน็ดเหนื่อย

....

ตอนนั้นทำพานไหว้ครูอยู่ใต้หอ ก็มีพี่รหัสคนนี้แหละ มานั่นเป็นเพื่อนอยู่ถึงเช้า

หาซื้อนั่นซื้อนี่มาให้กิน คอยถามเป็นห่วงเป็นใย

เป็นความประทับใจ อย่างหนึ่งในชีวิตมหาวิทยาลัย

....

วันนี้พี่รหัสรับปริญญาแล้ว ตอนนี้กำลังต่อโท อยู่ที่ มช.

เอาไว้พี่รับปริญญา ป.โท ผมก็จะไปถ่ายรูปให้อีกนะ อิอิ

....

บทความใหม่ When you say yes but mean no. ตามลิงค์เลยครับ http://gotoknow.org/blog/beever/153632

...

ป.โท

Fri, 14 Dec 2007 07:50:52 GMT

ไปสมัครสอบ ป.โท มาแล้วครับ M.Ed Techno -----> BUU.

รับทั้งหมดทั้งสิน 10 คน สอบประมวลความรู้ 29 ธ.ค.นี้ (เร็วมากกก)

......

ขอบคุณน้องลูกหมี ม.บู มากๆ ที่เทคแคร์ไปรับไปส่ง พาไปสมัคร ไปกินข้าว อิอิ

ถ้าไม่ได้เราคงลำบากกว่านี้ หากมีโอกาสเดี๋ยวจะเทคคืนนะครับ

.......

บทความใหม่ครับ When you say yes but mean no. ไปอ่านได้ที่ http://gotoknow.org/blog/beever/153632

อันนี้มีคนเขียนถึงผม http://gotoknow.org/blog/chemlab/152361?page=1

แสดงความยินดี

Fri, 07 Dec 2007 06:22:58 GMT

........

ขอแสดงความยินดีกับอาจารย์สมบัติ นพรัก

คณบดีคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

......

เพราะเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ท่านพึ่งได้รับเลือกให้เป็นคณบดีต่ออีกสมัย

เป็นข่าวดีที่สุดของคณะศึกษาศาสตร์ ม.นเรศวร

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อน

กลับบ้านไปจะเอาไปเล่าให้ลูกให้หลานฟัง

......

จึงประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน

........

บทความใหม่ หน่ออ่อนความดี http://gotoknow.org/blog/beever/151874

บทความใหม่ คุณเอื้อ คุณอำนวย ที่ ม.หัวเฉียว http://gotoknow.org/blog/beever/151992

....

เกรดออกหมดแล้วครับ

Thu, 29 Nov 2007 03:08:34 GMT

.....

เกรดออกหมดแล้วครับพี่น้อง เทอมนี้ได้ ๓.๕๗ เหอๆ

.....

ลบคำสบประมาทที่อาจารย์บางท่านที่เคยว่าผมให้น้องๆ บางคนฟังเมื่อปีก่อนๆ

"ไอ้ปืนนะ อย่าไปเอาอย่างมัน มันทำกิจกรรมมาก เดี๋ยวซักวันเกรดมันจะตก เรียนไม่รู้เรื่อง"

เข้าใจนะครับว่าอาจารย์เป็นห่วงน้อง แต่ก็ไม่น่ายกตัวอย่างผมเนอะ

ผมก็เสียใจเป็นนะครับ ที่อยู่ดีดีอาจารย์ที่ผมเคารพ ก็มาว่าผมให้รุ่นน้องฟัง

.....

แต่ไม่เป็นไรครับ เพราะจุดนี้ GPA ผมเพิ่มขึ้นทุกเทอม 555+

.....

ปล. เกรดเฉลี่ยทำให้คนมีงานทำ กิจกรรมทำให้คนทำงานเป็น ... จำไว้น้องๆ

วารสารกองกิจการนิสิต มน. เล่นใหม่ออกแล้ว มีบทความผมในนั้นด้วยไปอ่านกัน http://www.sad.nu.ac.th/public/94.pdf

....

กามนิต ตอนที่๒

Thu, 22 Nov 2007 03:39:14 GMT

กามนิตกับกอพงวิเศษ ตอนที่ ๒ .... เสนอตอน ผจญภัยในความมืด

ความเดิมตอนที่แล้วหลังจากที่กามนิตได้พูดคุยกับกอพงวิเศษ จนเป็นที่พอใจ
ก็ถึงเวลาที่กามนิต จะต้องเดินทางกลับที่พัก
...
การมีเพื่อนคุยเป็นสิ่งที่ดี แต่การต้องเดินทางฝ่าความมืดกลับที่พักคนเดียว
ในคืนเดือนแรมเช่นนี้ ก็เป็นอะไรที่น่าหวั่นใจไม่น้อย .. กามนิตต้องไปเจอกับอะไร ...
...
กลิ่นพญาสัตบันโชยมา ภาษาชาวบ้านเรียกดอกนี้ว่า "ตีนเป็ด"
มีคนสุโขทัยบางคน เคยบอกกามนิตว่า ดอกมันเหมือนสมองหมู .. มันคงยืนต้นอยู่ริมทาง
อากาศหนาวเย็นขึ้นเป็นลำดับ กามนิตทราบมาว่า การที่ผีสามารถทำให้คนเห็นได้นั้น
ผีต้องมีความสว่างประมาณ ๑๐ แรงเทียนขึ้นไป ดังนั้นจึงไม่แปลกอะไร ที่เวลาผีปรากฎตัว
เราจะรู้สึกหนาว นั่นเป็นเพราะผีต้องดึงพลังงานความร้อน ไปใช้ในการปรากฏตัว
ถ้าทฤษฎีนี้เป็นจริง ก็คงมีผีอยู่รอบๆ ตัวเขาเป็นแน่ เพราะอากาศเย็นเหลือเกิน
...
เค้าไม่อยากเสียเวลากับเรื่องพวกนี้ คืนนี้มีถ่ายทอดสดฟุตบอลยูโร
...
กับๆ กับๆ เสียงม้าวิ่งแว่วมาแต่ไกล กามนิตเริ่มมีความหวัง
ถ้าคนขับไม่ใจร้ายจนเกินไป เค้าอาจขอซ้อนท้ายไปลงหน้าหมู่บ้าน
และถ้าเป็นไปได้ เค้าอาจแนะนำให้คนขี่ม้า เปลี่ยนเครื่องยนต์มาใช้ NGV
NGV เป็นพลังงานสะอาด มีในอ่าวไทย ราคาจึงถูกและเป็นมิตรกับธรรมชาติ
ม้าจะได้ไม่ต้องกินหญ้า กามนิตอยากเก็บหญ้าไว้ให้วัว กามนิตชอบดื่มนมวัว
...
เสียงม้าดังมากขึ้น กามนิตเห็นไฟแดงๆ สองดวงสว่างโร เคลื่อนที่ใกล้เข้ามา
ปกติไฟสีแดงเค้าจะติดด้านหลังยานพาหนะ ... กามนิตรู้สึกแปลกใจ
แต่นั่น อาจเป็นเพราะคนขับกำลังควบม้าถอยหลัง ... อากาศเย็นขึ้นทุกที
...
ฉับพลันนั้นเอง!!!! กามนิตก็ต้องตกใจอย่างสุดขีด ม้าสีดำตัวใหญ่ ตาสีแดงเพลิง
วิ่งตรงมาที่กามนิต ม้าท่าทางดุร้าย และที่สำคัญม้าไม่มีใครขี่
จะคิดว่าคนขี่ลืมใส่เบรคมือ แล้วม้าวิ่งลงเนินมาเองก็คงไม่ใช่
ม้าตัวนี้ท่าทางอหังการ ตาแข็งสีแดง พ่นลมหายใจกลิ่นเหม็นเน่า
ม้าท่าทางร้ายหยุดอยู่ตรงหน้ากามนิต เท้าตระกุยดินไม่หยุด
ในความมืดเช่นนี้ กามนิตจะหนีไปทางไหน
ฉับพลันนั้นเอง !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
...
อ๊ากกกกกก !!!??!!??!
..
..
..

อยากทราบมั้ยครับ ว่าเกิดอะไรขึ้น !!!??!!!!!!!!!!!!!

กามนิตจะเป็นอย่างไรต่อไป เค้ากำลังเผชิญกับอะไร แล้วเค้าจะกลับไปดูฟุตบอลทันหรือไม่

โปรดติดตามตอนต่อไป ....

ปล.ผู้แต่งฝีกงานอยู่ สบายดี

......

นิทานแต่งเองนะ

Fri, 16 Nov 2007 11:56:30 GMT

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้เรื่อง ..... กามนิต กับ กอพงวิเศษ ตอนที่ ๑

กาลครั้ง มีชายคนหนึ่งนามว่า "กามนิต" กามนิตยอดชายจะไปค้าขายที่โกสัมพีนคร
ในครั้งนี้กามนิต ไม่ได้สนใจจะเจอ น้องนางที่กำลังกวนหยี
กามนิตมีคนที่เค้าชอบอยู่แล้ว
...
กามนิตเคยเดินทางไปทำงานที่เมืองต่างๆ มากมาย แต่ครั้งนี้เค้าเลือกจะมานครโกสัมพี
เค้าบอกนางอันเป็นที่รักว่า เค้าไปนาน เค้าไม่อยากจากนางไป แต่เพื่ออนาคต
โบราณว่า สามวันจากนารีเป็นอื่น กามนิตไม่รู้ว่าการจากกันครั้งนี้จะนานเท่าไหร่
อาจ ๒ ปี ๓ ปี ๕ ปี หรือมากกว่านั้น
...
ความสัมพันธ์ระหว่างนางอันเป็นที่รักกับกามนิต เป็นเพียงเส้นบางๆ ของคำว่า "ความรู้สึกดีดี"
เค้าอยากให้มันพัฒนาไปมากกว่านั้น แต่เค้าก็ไม่รู้ว่านางอันเป็นที่รักกำลังคิดอะไรอยู่
เราเจอกันช้าไป ...... และแล้วววว เวลาก็ผ่านไป
...
เค้าทำงาน ทำงาน ทำงาน เค้ามีความฝันและมีทางเป็นของตนเอง เค้ากำลังเดิน
วันหนึ่ง ณ โกสัมพีนคร ริมแม่น้ำปิง กามนิตมาหยุดนั่งพักเหนื่อย สายน้ำทอดยาว
เค้ามีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับลำน้ำนี้ คนรู้จักส่วนใหญ่ของเค้าก็ผูกพันกับลำน้ำนี้เช่นกัน
นางอันเป็นที่รักของเขาก็ด้วย
...
"เจ้ามาที่นี่ทำไม" เสียงประหลาดถามขึ้น กามนิตมองไปทางต้นเสียง ไม่พบอะไร ...
"เจ้าจะไปไหน" ---------- "ข้ากำลังเดินตามความฝัน" กามนิตตอบโดยไม่รู้ใครถาม
"ความฝันเจ้าอยู่ที่นี่หรือ" ------- "ข้าไม่รู้ อาจเป็นโชคชะตา ทำให้ข้าได้มาตรงนี้"
...
"ท่านเป็นใคร" กามนิต ถามไปยังต้นเสียงนิรนาม
"ข้าคือกอพง แถวเพชรบูรณ์เรียกข้าว่า กอหญ้า"
"ส่วนข้าชื่อกามนิต" ------------- "เจ้าคิดว่า ความฝันเจ้าจะสำเร็จรึ"
"ข้าไม่รู้หรอก ว่าจะสำเร็จรึเปล่า แต่ข้าจะทำ ..... "
"ข้าเป็นกอพงวิเศษ ข้าให้เจ้าถามอะไรข้าก็ได้ ข้าจะตอบ"
....
"ท่านกอพง ความฝันข้าจะเป็นจริงหรือไม่" ------- "เจ้าฝันอะไร เรื่องการงานรึ"
"เรื่องนั้นข้าไม่ห่วง ข้ามีทางเดินของข้า และข้ากำลังเดิน ข้าห่วงฝันของข้า"
"เจ้าจงว่ามา" -------- "นางอันเป็นที่รักของข้า ข้าไม่รู้ว่านางจะรักข้ารึเปล่า"
"ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น" -------- "ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้ใจของนาง"
...
นางอันเป็นที่รักของเจ้า ครั้งหนึ่งเคยมาที่นี่ ตอนนั้นข้ายังจำได้
นางมาถ่ายรูปข้า พอข้าถามนางก็บอกว่า จะเอาไปให้ชายคนหนึ่งดู
แต่สิ่งนั้นก็ยังวัดไม่ได้ ว่านางจะรักเจ้ารึเปล่า เพราะมันไม่เกี่ยวกัน
กามนิตย์ : แล้วท่านจะบอกข้าทำไม
กอพง : ก็ข้ารู้แค่นี้ ...
กามนิตย์ : ขอบคุณท่านมาก ท่านช่างวิเศษจริงๆ สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ข้าต้องไปโทรศัพท์ ข้าขอลา
...
กอพง : เดี๋ยว .... ข้าถามอะไรท่านหน่อยซิ
กามนิตย์ : ว่ามาข้าคือกามนิตย์วิเศษ
กอพง : นางอันเป็นที่รักของท่านเคยถ่ายรูปท่านมั้ย
กามนิตย์ : ครั้งหนึ่งนางบอกข้าว่า จะถ่ายไปให้กอพงกอหนึ่งดู
กอพง : !!!!!!!!!
...
...
โปรดติดตามตอนต่อไป 555+
...
ตัวอย่างตอนต่อไป ...
...
กอพง : ถ้านางไม่รักท่าน ความฝันของท่านจะทำยังไง
กามนิตย์ : มันเป็นความฝันอันสวยงามของข้าและถ้านางฝันตรงกัน
นั่นหมายความว่า เรากำลังหลับพร้อมกัน
กอพง : !!!!!!!

ปล.ร่วมเอาใจช่วยกามนิตย์ในการตามล่าความฝันในตอนต่อไป / ไม่นานเกินรอครับ

ชีวิตที่หัวเฉียว

Tue, 13 Nov 2007 12:06:52 GMT

.....
เสร็จซะที วีดีทัศน์เฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาส ราชนครินทร์
อดหลับ อดนอน แก้แล้วแก้อีก กว่าจะผ่าน กว่าจะเสร็จ เฮ้อออ ตอนนี้ส่งไฟล์ไปให้สำนักพระราชวังเรียบร้อย ผลเป็นอย่างไร เดี๋ยวค่อยว่ากัน
ฝึกงานนี่ก็สนุกดี มีอะไรให้ต้องเผชิญอีกเยอะ สู้สู้ ----> กำลังใจดี แรงใจดี ขอบคุณนะ
ผมอัพรูปใหม่ขึ้นอัลบั้มแล้วนะ มาอยู่สิบกว่าวัน (ทำไมรู้สึกเหมือนนานจัง) ผมถ่ายอะไรมาบ้าง ไปดูกันได้
ภาพมันให้อารมณ์เหงาๆ ตอนถ่ายก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก พอมาดู เหอๆ ไม่ได้มีความสดใสร่าเริงในภาพเลย
สำหรับพี่น้องคนไหนจะสมัครเรียน ป.โท เร่งตัวเองด้วยนะครับ บางมหาลัย หมดเขตสมัครเดือนนี้ บางมหาลัยก็เดือนถัดๆ ออกไป
...

...
สายลมแผ่วมา หอมเอยกลิ่นผกา ชื่นบาน ------> มน.ที่รัก
วันนี้โชคดี ไปตลาดนัด เจอเพื่อนตั้งแต่ ม.๖ มันมาเรียนที่หัวเฉียว ดีใจมาก เห็นโอกาสที่จะใช้มันเป็นเครื่องมือ 555+ แอบชั่วร้าย
ตอนแรกต่างฝ่ายก็มองกันห่างๆ มันใช่แน่มั้ยวะ สุดท้ายเมื่อได้คุยกัน มันบอกว่า กูจำมอเตอร์ไซด์สีชมพูของมึงได้ ทะเบียนเพชรบูรณ์เนี่ย
ก็ยังตกใจอยู่ ว่ามันมาจอดที่นี่ได้ไง ก็มึงเรียนพิษณุโลก นึกว่าใครขโมยมา 555+ ว่างั้น ( ดีใจ ดีใจ )
บังเอิญยิ่งกว่า ...... มันอยู่หอเดียวกับเราด้วย 555+ ประเสริฐที่สุด
อย่างน้อยที่สุด ก็จะได้กลับเพชรบูรณ์ด้วยกัน มีเพื่อนร่วมทาง อิอิ
รักษาสุขภาพด้วยนะครับ พี่น้องๆ ที่นี่เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน แถมบางวันฝนตก ----> ใครมีไรฝากไว้ได้นะ ไม่กินตับ
...

ปล. ด่วน !!!!!!! รับสมัครคนลอยกระทงด้วย ๑ ตำแหน่ง ไม่มีเงินเดือน มีแต่สวัสดิการอย่างอื่น / อยู่ กทม. ลอยกระทงที่ไหนดีวะ

ใครจ่ายค่าโทรศัพท์ให้ผม

Wed, 07 Nov 2007 15:33:00 GMT

"""

......
ฝึกงานมาได้ ๑ อาทิตย์แล้วครับ มีความสุขดี คิดถึง ม.นเรศวร นิดหน่อย เหอๆ คิดถึงอนาคตมากกว่า
มีเรื่องแปลกมากมาย จริงๆ มือถือผมโทรออกไม่ได้ มันเป็นระบบรายเดือน ผมยังไม่ได้ไปจ่ายตังค์
แต่อยู่ดีดี วันนี้มี SMS จากระบบส่งมาหาผม บอกว่า คุณได้ชำระเงินเรียบร้อย (ซะงั้น) ตกใจอย่างแรง
ใครวะไปจ่ายค่าโทรศัพท์ให้เรา .... โทรไปถามแม่ แม่ก็บอกไม่รู้เรื่อง แฟนก็ไม่มี ใครหว่า ....
ใครจ่ายให้ผม แสดงตนด้วยนะครับ ไม่งั้นจะถือว่า พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ทำบุญมาเยอะ 555+
ผมเขียนบทความใหม่แล้วนะครับ ไปอ่านได้ที่ http://gotoknow.org/blog/beever คอมเมนต์ด้วย
.....

ภาพมันแสดงผลไม่ค่อยคมชัดนะครับ จริงๆ ดูดีกว่านี้ 555+
....
แหนเล็กๆ เบียดพรมเขียวชอุ่ม อยู่เหนือบึงน้ำใส มันยังริกระรื่นในห้วงเวลาอันแสนสั้น
เวลาที่ได้อุ้มโอบเอาเม็ดพราวของเม็ดฝนหยาดแรกมาประดับเหนือแพใบ
ชั่วพริบตา .... ยอดมณีแก้วนั้น ก็หวนคืนลงสู่ห้วงธาราใต้พรมแพที่รากเล็กๆ ดูดหล่อเลี้ยงอยู่นั่นเอง
...
เกิดขึ้น คงอยู่ ดับไป ---------) สุดท้าย .... ชีวิตก็เหลือแต่ความ "ว่างเปล่า"

ปล. ภาพแตก ไม่คมถูกใจ เหอๆ ช่างมันแค่ให้เพื่อนๆ ที่ฝึกงานตามที่ต่างๆ ได้เห็นว่าคนที่นี่สบายดีก็เอาละ / วันอาทิตย์นี้วันเกิดผมมั้ง